Θα σας πάω πίσω. Στο παρακάτω πρόσφατο άρθρο από περιοδικό για κάτι που έγινε την Πρωτοχρονιά του 2002.
Το διασώζω και εδώ, αντί μόνο την «πηγή».
Διαβάστε το, ή απλά προχωρήστε αν θυμάστε αυτή την υπόθεση, θα σχολιάσω στην συνέχεια.
Εσωσαν 23 ανθρώπους απο βέβαιο πνιγμό (πηγή)  Ανοιχτά της ΚρήτηςΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΣΑΪΡΗΣ* 47, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΥΒΕΛΑΣ 37, ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΩΤΟΣ 40, ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΣ 44 Πρωί Τρίτης, Μάρτιος του 2010, στην 112 πτέρυγα μάχης του Πολεμικού Ναυτικού, στη βάση της Ελευσίνας, οι τέσσερις άντρες μιλούν με μάτια βουρκωμένα για την επιχείρηση διάσωσης που τους ανέδειξε σε ήρωες, που τους έδωσε το βρετανικό βραβείο για τη δυσκολότερη επιχείρηση διάσωσης παγκοσμίως και ενέπνευσε χιλιάδες ανθρώπους να πιστέψουν στη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης. Ήταν Τρίτη πάλι, Πρωτοχρονιά του 2002, 18.13, όταν στο Εθνικό Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης έφτασε σήμα από την Άγκυρα ότι σε σκάφος μήκους 40 μέτρων που πλέει με βλάβη ανοιχτά της Κρήτης υπάρχουν περίπου 250 άτομα που κινδυνεύουν να πνιγούν. Στο πλοίο μπαίνουν νερά και οι καιρικές συνθήκες στην περιοχή είναι πάρα πολύ κακές. Εάν βυθιστεί το σκάφος, οι πιθανότητες να σωθούν έστω και οι άντρες ναυαγοί είναι μηδαμινές. Για τις γυναίκες και τα παιδιά ούτε λόγος. Ο πνιγμός θα είναι βέβαιος μέσα στα θηριώδη κύματα. «Από την αρχή φάνηκε ότι η κατάσταση θα ήταν πολύ δύσκολη. Όταν πλησίασα όμως στα δέκα μέτρα, διέκρινα τα πρόσωπα των παιδιών. Τότε νόμιζα πως έβλεπα τα δικά μου παιδιά να κινδυνεύουν» θυμάται ο σμήναρχος Λεωνίδας Τσαΐρης, 47 ετών σήμερα, κυβερνήτης του ελικοπτέρου Super Puma Φαέθων 509 που έφτασε πρώτο στην περιοχή. «Κανονικά έπρεπε να ρίξω το δύτη στη θάλασσα και να καλέσω εκείνον που κινδυνεύει να πέσει στη θάλασσα ώστε να τον μαζέψει στη συνέχεια ο δύτης. Όμως σ’ αυτή την περίπτωση υπήρχαν παιδιά πάνω στο πλοίο, τα οποία δεν θα μπορούσαν ποτέ να πέσουν στη θάλασσα. Ο δύτης έπρεπε να κρεμαστεί από συρματόσκοινο και να πλησιάσει στο κατάστρωμα θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του» λέει ο κυβερνήτης, ενώ ο δύτης, επικελευστής Γεώργιος Τσουβέλας, 37, συγκινείται καθώς θυμάται τον εαυτό του να αιωρείται πάνω από το εγκαταλελειμμένο από τον κυβερνήτη του πλοίο: «Υπήρχε φόβος στην αρχή, που ήμασταν κρεμασμένοι για 25 λεπτά από το συρματόσκοινο σ’ αυτά τα μποφόρ και δεν μπορούσαμε να βρούμε τρόπο να κατέβουμε. Φανταστείτε την ταλάντωση του συρματόσκοινου στα 30 μέτρα. Κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι μπορεί να μην τα καταφέρω». «Δεν υπήρχε τίποτα θετικό στην όλη κατάσταση. Όλα ήταν εναντίον των ανθρώπων και των μηχανών. Όμως ήταν μονόδρομος: Η διάσωση έπρεπε να γίνει επιτυχώς» λέει ο υποπλοίαρχος Απόστολος Κατριβάνος, 44, και παραδέχεται πως «Πολλές φορές δεν είναι καλό να έχεις πολύ χρόνο να σκεφτείς. Αυτό μπορεί να σου προσθέσει άγχος. Καμιά φορά ακόμα κι ένας να αγχωθεί μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα». Επί 25 λεπτά, οι απελπισμένοι λαθρομετανάστες που επέβαιναν στο πλοίο έβλεπαν το τεράστιο ελικόπτερο να πετάει από πάνω τους δίχως να μπορεί να τους βοηθήσει. Ο κυβερνήτης προσπαθούσε να βρει τρόπο να τους σώσει έχοντας κρεμασμένο στο κενό το δύτη. «Η τελική απόφαση ήταν πολύ δύσκολη. Έπρεπε να κατέβω πολύ χαμηλά, ανάμεσα στα δύο κατάρτια, και να συντονιστώ με την κίνηση του πλοίου. Έπρεπε να κρατάω συνέχεια σταθερό ύψος ανάμεσα στο ελικόπτερο και στο πλοίο. Να συντονιστώ με τον κυματισμό, σε σταθερή απόσταση από το πλοίο, χωρίς τη χρήση αυτόματων μέσων αλλά πλήρως χειροκίνητα» λέει ο σμήναρχος Τσαΐρης. Η πιθανότητα να χτυπήσει ο δύτης πάνω στο πλοίο ήταν μεγάλη. Το ελικόπτερο ανεβοκατέβαινε μαζί με το πλοίο στα 12 μποφόρ. Ανάμεσα τους ο δύτης προσπαθούσε να πατήσει τα πόδια του στο κατάστρωμα του δουλεμπορικού για να σώσει όσους περισσότερους προλάβει. «Κατεβαίνοντας στο πλοίο είδα ένα λαό ολόκληρο να περιμένει από μένα να τον ανεβάσω στο ελικόπτερο. Το πρώτο άτομο που ανέβασα ήταν ένα μωράκι τριών μηνών. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη. Ήμουν άπειρος εντελώς, ήταν η πρώτη μου σοβαρή αποστολή. Η πρώτη φορά που κράτησα παιδί στην αγκαλιά μου ήταν αυτό τα παιδάκι» λέει ο δύτης και ο υποπλοίαρχος Κατριβάνος δεν προσπαθεί πια να κρύψει τη συγκίνηση του: «Μόλις είχε γεννηθεί η πρώτη μου κόρη και ο δύτης ανεβάζει σ’ ένα καλαθάκι ένα βρέφος τριών μηνών! Όταν το έφερε επάνω, ήταν μούσκεμα. Το πήρα στα χέρια μου και κάποια στιγμή λέω στον κυβερνήτη “κε Τσαΐρη, δώστε μου λίγο χρόνο γιατί έχω αποσυντονιστεί. Τι να το κάνω το παιδί; Έχει παγώσει. Να βρω πετσέτες, να το φέρω ‘βόλτα’, να το ασφαλίσω…“. Παράλληλα έχω να κοιτάω το δύτη. Έβγαλα τα σκεπάσματα του βρέφους, το τύλιξα με πετσέτες και το σφήνωσα σ’ ένα κάθισμα, γιατί η πόρτα του ελικοπτέρου ήταν συνέχεια ανοιχτή. Ήταν, ίσως, η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου. Ένιωθα πως έχω κάνει κάτι στη ζωή μου, πως θα γυρίσω σπίτι και θα πω στη γυναίκα μου και στην κόρη μου ότι έχω κάνει κι εγώ ένα καλό…». Όλοι συγκινούνται. «Στην αρχή όλα σε φοβίζουν, ειδικά όταν υπάρχουν τέτοιες καιρικές συνθήκες και παιδιά. Σκέφτεσαι πάντα αρνητικά, μετά αλλάζεις» λέει ο μηχανικός, ανθυπασπιστής Ιωάννης Ζώτος, 40, και δεν κρύβει πως, όσο κι αν έχει εκπαιδευτεί ένας άνθρωπος, ο φόβος δεν ξορκίζεται εύκολα. Η διάσωση ολοκληρώθηκε σε μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά αφού ανέβηκαν στο ελικόπτερο 16 παιδιά, 2 γυναίκες και ένας άντρας. Πάνω στο κατάστρωμα όμως είχαν απομείνει αβοήθητοι άλλοι 227 άνθρωποι (το δουλεμπορικό μετέφερε συνολικά 188 άντρες, 36 γυναίκες, 33 παιδιά) να εκλιπαρούν για σωτηρία Τα καύσιμα του ελικοπτέρου όμως είχαν πια φτάσει κοντά στο μηδέν. «Ζήτησα να προσγειωθούμε σε ένα ισπανικό πολεμικό πλοίο που βρισκόταν κοντά, για ανεφοδιασμό, αλλά επειδή δεν ήμουν εκπαιδευμένος, δεν μου το επέτρεψαν. Οπότε γυρίσαμε στην Κάρπαθο. Το καύσιμο μας έφτασε οριακά» θυμάται ο Λεωνίδας Τσαΐρης και χαμογελάει. Ο καιρός αγρίευε όλο και περισσότερο και ο κίνδυνος για το δουλεμπορικό γινόταν μεγαλύτερος. Κανένα εμπορικό, αλιευτικό ή πολεμικό πλοίο δεν μπορούσε να προσεγγίσει και η πιθανότητα να παραμείνουν γυναικόπαιδα πάνω στο πλοίο αντιστοιχούσε με βέβαιο πνιγμό. Το πλοίο αργά ή γρήγορα θα βυθιζόταν. «Μας καλέσανε και πάλι να επιχειρήσουμε διάσωση. Το βράδυ ήμασταν οι μόνοι που καταφέραμε να μαζέψουμε ανθρώπους. Οι συνθήκες είχαν χειροτερέψει τόσο πολύ που, αν δεν επρόκειτο για γυναικόπαιδα, πιθανόν να ματαίωνα την αποστολή. Είχα φτάσει πλέον στα ανθρώπινα όριά μου» επισημαίνει ο Λεωνίδας Τσαΐρης. Η επιχείρηση διήρκεσε 24 ώρες και 7 λεπτά. Το πλήρωμα του Super Puma βρα¬βεύτηκε στο Μπράιτον της Βρετανίας στις 12/3/2002 καθώς έφερε εις πέρας τη δυσκολότερη επιχείρηση μαζικής διάσωσης παγκοσμίως για το έτος 2002 (επιλέχτηκε ανάμεσα σε 10 ηρωικές διασώσεις). «Πάντα ο άνθρωπος δοκιμάζει τα όριά του. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται διαφορετικά. Δεν έχει καμιά σημασία που οι περισσότεροι διασωθέντες ξεχνούν ποιοι τους έσωσαν. Ξέρουν, όμως ότι κάποιοι ήταν εκεί γι’ αυτούς όταν χρειάστηκε» λέει ο σμήναρχος Λεωνίδας Τσαΐρης και η ομάδα φεύγει για την επόμενη πτήση της. ______ *[από Άναυδος: Στα σχόλια κάτω από το εκεί άρθρο βρήκα και τις παρακάτω δηλώσεις, τις οποίες για πολλούς λόγους εκτιμώ ως έγκυρες και για αυτό τις παραθέτω] tsle0nidas 16.04.10 - Προς τους αγαπητούς αναγνώστες του άρθρου. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρθηκαν όλα τα μέλη πληρώματος που συμμετείχαν στην΄συγκεκριμένη πτήση. Πέραν των ανωτέρω αναφερομένων ήταν ο Επγος (Ι) Σταύρος Κριμιζάς (ως Συγκυβερνήτης) και ο Επικελευστής (Λ.Σ.) Σωτήριος Παγκρατιώτης (ως Δύτης – Διασώστης). Η αναφορά των τεσσάρων μόνο συμμετεχόντων ήταν καθαρά απ’ ότι φαίνεται επιλογή του περιοδικού και όχι δική μας. - Επιπροσθέτως, η συνέντευξη εδόθει στην 112 Πτέρυγα Μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας και όχι του Πολεμικού Ναυτικού όπως αναφέρεται στο άρθρο. Με εκτίμηση προς τους αναγνώστες, ο Κυβερνήτης. |
Πολύ ωραία. Αφήνω τις «μελό» περιγραφές και πάω στην ουσία της ιστορίας που είναι ακόμη πιο δυνατή από τις δακρύβρεχτες. (1) Νύχτα (χειμώνας): "(2) Το ελικόπτερο (3) ανεβοκατέβαινε (4) μαζί με το πλοίο (5) στα 12 μποφόρ." Αυτό είναι αδύνατο, δεν υπάρχει ρε παιδί μου! Δεν γίνεται λέμε!! Και όμως έγινε... οι άνθρωποι που σώθηκαν αποδεικνύουν το γεγονός!!! Επιπλέον. Στοιχεία που προσθέτουν ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΤΙΚΟΥΣ παράγοντες χειρισμού: [1] "Το βράδυ ήμασταν οι μόνοι που καταφέραμε να μαζέψουμε ανθρώπους" = Διάσωση το βράδυ στο ανοικτό φουρτουνιασμένο πέλαγος σε ακυβέρνητο πλοίο! [2] "εγκαταλελειμμένο από τον κυβερνήτη του πλοίο" = Στα 12 μποφόρ δεν πάει απλώς "βάρκα γιαλό", χορεύει πιρουέτες, και η θολούρα απο τους αφρούς στον αέρα γύρω απο το πλεούμενο μοιάζει περίπου με καπνογόνα. [3] "Έπρεπε να κατέβω πολύ χαμηλά, ανάμεσα στα δύο κατάρτια, και να συντονιστώ με την κίνηση του πλοίου." = Σκεφτείτε (1) με 12 μποφόρ και (2) με ακυβέρνητο σκάφος, τι έκαναν τα κατάρτια. Αν ο Κυβερνήτης το έκανε αυτό σε άσκηση, η Ασφάλεια Πτήσεων θα τον είχε χώσει στο πιο βαθύ μπουντρούμι που υπάρχει. Τόσο επικίνδυνο. [4] "Έπρεπε να κρατάω συνέχεια σταθερό ύψος ανάμεσα στο ελικόπτερο και στο πλοίο." = No comments. [5] "Να συντονιστώ με τον κυματισμό, σε σταθερή απόσταση από το πλοίο, . . . πλήρως χειροκίνητα" = No comments. [6] "Ο δύτης έπρεπε να κρεμαστεί από συρματόσκοινο και να πλησιάσει στο κατάστρωμα" = No comments. [7] "Ανάμεσα τους ο δύτης προσπαθούσε να πατήσει τα πόδια του στο κατάστρωμα του δουλεμπορικού" = !!!!!!!! Σκεφτείτε μόνο τις ταχύτητες και τις απότομες αντιδιαμετρικές επιταχύνσεις ανάμεσα στο σκάφος στο νερό και το ελικόπτερο στον αέρα. Προσθέστε, επίσης, οτι στο χαμηλό ύψος ο δυνατός άνεμος παράγει πολύ ισχυρά στρωματικά φαινόμενα και απίστευτες ριπές σε ταχύτητα και αλλαγή κατεύθυνσης. Επίσης: "γυρίσαμε στην Κάρπαθο. Το καύσιμο μας έφτασε οριακά" = Πόσες τρίχες τους ασπρίσανε μέχρι να φτάσουν κοιτώντας τους δείκτες να ακουμπάνε στο μηδέν; Είχε και διασωθέντες επάνω! Θα άλλαζε το τοπικό μικροκλίμα (μη προβλέψιμο άμεσα) στην διαδρομή; Θα άλλαζε ο άνεμος καθοδόν; Θα έβγαινε κάποια βλάβη για την οποία οι χειρισμοί θα απαιτούσαν παραπάνω καύσιμο; Θα έχαναν χρόνο; Θυμίζω οτι ο Κυβερνήτης έχει την απόλυτη ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί ανάμεσα στην αρχική απογείωση και την τελική προσγείωση, το δε πλήρωμα, επίσης, τον ακολούθησε στα πάντα. Τώρα. Να θέσω το τι έγινε σε όρους που καταλαβαίνει το ευρύτερο κοινό, πάρτε χάπια και καθίστε καλά. Φανταστείτε έναν χειρούργο που κάνει μια κρανιοτομή, αλλά σε πολύ "ειδικές" συνθήκες. Ο γιατρός... κρέμεται από ένα σχοινί στο ταβάνι. Δεν υπάρχει φωτισμός στο χειρουργείο παρά μόνο ένας... φακός δεμένος στον ώμο του γιατρού (όχι στο κεφάλι του). Ο γιατρός πρέπει να κάνει λεπτούς χειρισμούς, το αποτέλεσμα των οποίων δεν είναι άμεσα ορατό αλλά το διαπιστώνει συνήθως με μια υστέρηση κάποιων κρίσιμων δεκάτων του δευτερολέπτου. Έχει όμως αρχίσει και να "πιάνεται" έτσι κρεμασμένος στο σχοινί, κοντεύει να πάθει κράμπες. Ταυτόχρονα πέφτει μια βόμβα κάπου κοντά, σείεται ο τόπος και δημιουργούνται ανοίγματα στους τοίχους και αιωρούμενη σκόνη στο εσωτερικό που κάθεται και ξανασηκώνεται. Φυσάει δυνατά πλέον, ο γιατρός αρχίζει να ταλαντεύεται πέρα δώθε στο σχοινί. Ο ασθενής και έχει τις αισθήσεις του και κουνιέται αλλάζοντας στάση, μέχρι που αλλάζει και τραπέζι απότομα, ανάλογα τις δικές του διαθέσεις. Ο ασθενής ξέρει ότι αν δεν πετύχει η εγχείρηση θα πεθάνει επι τόπου. Επίσης δεν μπορεί να βοηθήσει σε κάτι, ούτε σταματάει να κουνιέται και να αλλάζει τραπέζια. Ο γιατρός, αν αποτύχει η εγχείρηση, θα πεθάνει μαζί και αυτός και το υπόλοιπο νοσηλευτικό προσωπικό (!). Παρένθεση. Τι είδους εγχειρήσεις θα γίνονταν αν κινδύνευε και ο γιατρός σε αναλογία με τον ασθενή; Καταρχήν, θα γίνονταν εγχειρήσεις; Κλείνει η παρένθεση. Παρακάτω. Ο «γιατρός» (ο πιλότος στην ιστορία μας) πριν και κατά την διάρκεια της εγχείρησης έχει δικαίωμα (χωρίς κυρώσεις, καμία απολύτως) μαζί με το προσωπικό να εγκαταλείψει αυτή την εγχείρηση και τον χώρο. Αυτά τα γνωρίζει και το νοσηλευτικό προσωπικό (το υπόλοιπο πλήρωμα). Ξέρει πως αν δεν τα καταφέρει ο Κυβερνήτης και σκοτωθεί, θα σκοτωθούν και αυτοί. Το οποίο προσωπικό είναι επίσης κρεμασμένο με σχοινιά από το ταβάνι, οι οποίοι όμως κάνουν ότι είναι δυνατόν για να ακολουθούν τον γιατρό και να αποτελούν μαζί ένα επαρκές σύνολο παρά τις συνθήκες. Κάτι σαν ομάδα ακροβατών στον αέρα σε τσίρκο, αλλά με το υπέρτατο τίμημα της ζωής χωρίς δίχτυ ασφαλείας και τα πάντα γύρω να αλλάζουν θέση και κατάσταση, και δεν είναι «νούμερο» στο οποίο ασκούνται κάθε μέρα, απλά αυτοσχεδιάζουν και αν πετύχει. Ο γιατρός-πιλότος και το προσωπικό-πλήρωμα, λοιπόν, έχουν και άλλο ένα παράγοντα να τους απειλεί. Το καταλυτικό άγχος οτι μπορεί να σκοτωθούν ανα πάσα στιγμή, το οποίο το σώμα τους προσπαθεί να αντισταθμίσει με τεράστιες ποσότητες αδρεναλίνης συνεχόμενα και για πολύ χρόνο. Τα απίστευτα όρια του εξοικιωμένου αλλά και ταγμένου ανθρώπου. Τέλος, ξέρουν ότι σε χ λεπτά θα καταρρεύσει και το κτίριο. Ο γιατρός και το προσωπικό εξαντλούν αυτόν τον χρόνο βγαίνοντας από το κτίριο ακριβώς σε χ λεπτά με τον επιβιώσαντα ασθενή αγκαλιά, έχοντας ρισκάρει το να είχαν υπολογιστεί λάθος τα λεπτά ή να συμβεί κάτι, στο αναμεταξύ, που θα τους εμπόδιζε να φύγουν εγκαίρως. Σας έχω συνέχεια στην τσίτα όσο διαβάζετε αυτό το κείμενο, χωρίς ανάπαυση. Το ξέρω, αλλά είναι η περίπτωση τέτοια, και είναι πράγματα που πρέπει να λεχθούν κάποτε. Πέστε μου κάτι άλλο τώρα. Νομίζετε οτι "έτυχε" να είναι δομημένο έτσι το συγκεκριμένο πλήρωμα και πως οι υπόλοιποι ιπτάμενοι είναι κατώτεροι; Σαφώς και ο συγκεκριμένος Κυβερνήτης αποδείχτηκε ένας γάτος των αιθέρων, σίγουρα δεν είναι όλοι τόσο καλοί. H νοοτροπία του, όμως, και η συνολική νοοτροπία του πληρώματος που και τον ακολούθησε και υπερέβαλλαν εαυτούς, όπως βγαίνει από κάθε στιγμή του όλου ιστορικού, ενώ ήξεραν ότι θα σκοτωθούν με πιθανότητα 90% παρόλο οτι ο Κυβερνήτης είχε το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίσει να φύγουν όποτε θέλει/θέλουν (κάτι που δεν αναφέρθηκε σε κανένα κείμενο), είναι αποτέλεσμα νοοτροπίας που δομείται σταδιακά μέσα σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Γαλουχείσαι, πως το λένε. Είναι έτσι, ίδιο, όλο το περιβάλλον στο οποίο υπάρχεις/εργάζεσαι. Ερώτηση. Γιατί η πολιτεία, ποιος καρεκλοκένταυρος παιδί της μαμάς/σύμβουλος άρτι αφιχθείς από "καλύτερα από τα δικά μας Πανεπιστήμια εξωτερικού" (ανερυθρίαστη δήλωση πολιτικού Αλευρά 13 Μαι2010, εκπομπή Τριανταφυλόπουλου), είχε την φαεινή έμπνευση να περικόψει το ήδη μικρό πτητικό επίδομα των ιπταμένων; Ποιος λιπαρός εγκέφαλος ζαλίστηκε που κατέβασε την φοβερή αυτή ιδέα;  Από την άλλη. Είδατε εσείς κάποιο σύμπλεγμα αγάλματος, με το πλήρωμα αυτό, κάτι σαν της Ιβοζίμα που σηκώνουν οι Αμερικάνοι την σημαία, να έχει ανεγερθεί πουθενά;Θυμάστε και τους Εύζωνες που ήξεραν ότι θα σκάσει βόμβα κάπου δίπλα τους και όμως έμειναν στην σκοπιά τους μαζί και ο επιβλέπων Λοχίας; Την άλλη μέρα τους είδε ο Πρόεδρος, «μπράβο παιδιά» και τα σχετικά, και τέλος.  Πρόκειται για:- τον Γιάννη Ανδρεάκο 28 ετών από τη Μάνη, - τον Βασίλη Βερνίκο 21 ετών από τη Νάξο, και - τον Μάριο Θεοδώρου 19 ετών από την Λειβαδιά. Δείτε, μάλιστα, τα διάφορα ειδησεογραφικά, ανάλογα πόσο υπηρετούν κάποια συγκεκριμένη «γραμμή», ή καθόλου, πόσο έπνιξαν την είδηση στις γραμμές του κειμένου κατά περίπτωση ή την ανέδειξαν. Διαβάστε, έστω μια ματιά, στο: [in.gr] Συγχαρητήρια από τον Πρόεδρο - Τους Εύζωνες που δεν εγκατέλειψαν τη θέση τους δέχθηκε ο Κ.Παπούλιας Μια ματιά και στο: [NewsBlog.gr] Στην «καρδιά» της Αθήνας η έκρηξη – Αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη οι Εύζωνοι Μια ματιά και στο: [Ελευθεροτυπία] Έκρηξη μπροστά από τη Βουλή - O μηχανισμός τοποθετήθηκε σε κάδο, κοντά στο φυλάκιο του αρχιλοχία της φρουράς Μια ματιά στο κείμενο αλλά και στα απο κάτω σχόλια: [tvxs.gr] Εκρηκτικός μηχανισμός εξερράγει έξω από την Βουλή Είπατε κάτι; Γίναμε μια κοινωνία όπου το σύστημα όχι μόνο δεν ψάχνει για ήρωες, προσπαθεί συνειδητά να μην παρουσιάζονται με τυμπανοκρουσίες, και να μην μένουν πολύ καιρό στο προσκήνιο. Το γιατί δεν το γνωρίζω, πιστεύω θα το μάθουμε κάποτε εκ των πραγμάτων αλλά τότε θα είμαστε μια άλλη χώρα, πλέον, και δεν θα έχει νόημα πια να αξιοποιήσουμε σε κάτι αυτή την αποκάλυψη. Πότε, και ποιοι, «μας σταμάτησαν» να έχουμε ήρωες και το συντηρούν σταδιακά στο χρόνο ώστε να μην το πάρουμε χαμπάρι; |
▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀
HTML ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για Σελίδες, Sites, Blogs (ανοίγει σε νέο παράθυρο) ► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/05/anihta-tis-kritis.html#post" target="_blank">Ανοιχτά Της Κρήτης</a> ◄
HTML ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για Σχόλια στα blogs, /wordpress φόρουμ, Σχόλια σε Σελίδες γενικώς
► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/05/anihta-tis-kritis.html#post">Ανοιχτά Της Κρήτης</a> ◄
BB-Code ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για κανονικά Φόρουμ (όχι /wordpress, βλ html)
► [url=http://o-anavdos.blogspot.com/2010/05/anihta-tis-kritis.html#post]Ανοιχτά Της Κρήτης[/url] ◄
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ του άρθρου για σύνδεσμο σε Mails, ή σελίδες τύπου facebook
► "Ανοιχτά Της Κρήτης" ► http://o-anavdos.blogspot.com/2010/05/anihta-tis-kritis.html#post ◄
