Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που εγγενώς προκαλεί την πνευματική υποβάθμιση πολεμώντας τα αντιδημοκρατικά πρότυπα και υπονομεύει την πολιτισμική εξέλιξη του λαού τον οποίον μαστίζει. Η εφαρμογή της δημοκρατίας, όχι κατά πολιτευματική ονομασία αλλά κατ'ουσίαν, συνεπάγεται την υποβάθμιση και εν τέλει την παρακμή. Η ιστορική τάση της δημοκρατίας στον κόσμο συσχετίστηκε και εξακολουθεί να συσχετίζεται με τον υπερπληθυσμό και τα φαινόμενα του όχλου. Η βιολογική προσαρμογή του ανθρώπου σε υπερπληθείς κοινωνίες (αποτελούν νεοπαγές φαινόμενο για το οποίο δεν είχαμε προετοιμαστεί) είχαν ως παρενέργεια τα φαινόμενα της αγελαίας σκέψης (groupthink) τα οποία οδήγησαν σε κοινωνικές και άλλου είδους «επαναστάσεις» της μετριότητας, στην ουσία της αθλιότητας, εναντίον των πολιτιστικών απανθισμάτων και των πνευματικών κεφαλών της εκάστοτε κοινωνίας. Ο όχλος, ήτοι το δημοκρατικό πλήθος στο οποίο δημιουργείται η αντίληψη-δόγμα της δημοκρατίας μόλις αποκτήσει συναίσθηση της αθλιότητάς του, το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να κινηθεί ενωμένα για ωμή και βίαιη κατάληψη και καταβροχθισμό του πολιτιστικού και πνευματικού πλούτου. Όταν δε αυτό δεν εκδηλώνεται με την βία ως εκπεφρασμένη μέσω των βιβλίων όλων των υλιστών διανοητών της αριστεράς που όλοι λένε πως ο κάθε άθλιος και ανειδίκευτος εργάτης δικαιούται μερίδιο από τους καρπούς της επιστήμης που γεννήθηκαν στον εγκέφαλο των αρίστων και μόνο των αρίστων, τότε αυτός ο όχλος κινείται εναντίον των ίδιων των ιδεών σφετεριστικά.
Ολόκληρος ο πολιτισμός εξαιτίας της μονομερούς του παραγωγής από ανθρώπους που είχαν την δυνατότητα να τον παράξουν, καθίσταται αταίριαστος με το κύριο δόγμα αλλά και σκοπό της δημοκρατίας: την εξίσωση όλων με όλους. Έτσι η δημοκρατία, που εκ της γέννησής της είναι ένα πολίτευμα που αναβλύζει από τα κάτω και προσανατολίζεται προς τα πάνω επιχειρεί να σμιλεύσει, να βάλει σε καλούπια και να κόψει ενδεχομένως στα μέτρα της τον ανθρώπινο πολιτισμό ευνουχίζοντάς τον από κάθε αληθινά δημιουργικό του στοιχείο που, με την παρουσία του και μόνο, ξεχωρίζει και αναδεικνύεται υπέρ άνω αυτής της συνωμοτικά και υποκριτικά θρησκόληπτης εξίσωσης.
Η δημοκρατία που επιχειρεί να εφαρμόσει ένα σύστημα αξιοκρατίας δεν είναι δημοκρατία γιατί η αξιοκρατία αποτελεί ιεραρχικό σύστημα διακυβέρνησης. Συνεπώς έστω και όλη η κοινωνία να βοά για αυτές τις διαφορές από την στιγμή που δίδεται η ίδια πολιτική δύναμη στους αθλίους και τους αρίστους αυτό δεν μπορεί να παρά να έχει αρνητικές συνέπειες κατά των αρίστων. Γιατί η μετριότητα, σε συγκερασμό με την αθλιότητα, και με μοναδική τους σεβαστή εξουσία την στυγνή βία με την οποία απειλούν ολόκληρη την κοινωνία, και ιδίως τους αρίστους σε περίπτωση που δεν περάσουν τα αντικοινωνικά και άθλιά τους αιτήματα, είναι αυτές που θα διαμορφώσουν το πολιτικό κατεστημένο, με πασίδηλες δημοκρατικές διαδικασίες, είναι αυτές που θα εγκατασταθούν στα πολιτικά και εκπαιδευτικά δρώμενα της κοινωνίας και είναι αυτές που θα κάνουν το κάθε τι για να αποτρέψουν τους πραγματικά άριστους, που εποφθαλμιούν και φθονούν, να φθάσουν την εξουσία και για τον λόγο αυτό θα εγκαταστήσουν ένα σύστημα φαυλοκρατικής και αναξιοκρατικής ανέλιξης ή μάλλον ανάδυσης στον κοινωνικό ιστό που θα αποκλείει τους αρίστους από κάθε κέντρο λήψης αποφάσεων.
Συνεπώς πως θα γίνει αυτή η αναβάθμιση του πνευματικού επιπέδου των πολιτών που όλοι μανιωδώς διαφημίζουν (και κερδοσκοπούν ενδεχομένως), επί δημοκρατίας; Ποιος περιμένει δίδοντας στις πόρνες την εξουσία να εγκαθιδρύσουν την ηθική; Ποιος περιμένει δίδοντας στους δολοφόνους την εξουσία να παράγουν γαλήνη; Ποιος περιμένει δίδοντας στους υλιστές την εξουσία να παράγουν πνεύμα;
Η επιστήμη, η ζωή και η φύση διδάσκει πως κανείς δεν είναι ίσος με κανέναν. Αλλά για πάτε να μιλήσετε για αυτά στους δημοκράτες. Θα σας ρίξουν στην πυρά, θα σας κάνουν σαπούνια στο Άουσβιτς, θα σας στήσουν κυνήγια δεξιών μαγισσών, θα σας στοχοποιήσουν σαν κακό πνεύμα και θα έρθουν σαν όχλος στην Υπατία να σας σκίσουν τις σάρκες γιατί προφανώς η επιστήμη αντίκειται και στον Χριστιανισμό. Ιδού λοιπόν η σχέση επιστήμης ή παιδείας και δημοκρατίας. Ο λαός το λέει «από μακριά και αγαπημένοι»
Από εκεί και πέρα η μοναδική λύση που μπορώ να φανταστώ είναι ο περιορισμός των δημοκρατικών εξουσιών και η ανάδειξη αξίων μέσω του ήδη υπάρχοντος συστήματος (μετριοπαθής λύση) ή η ευθεία αντιστράτευση σε αυτήν την φαύλη ασυδοσία, τον τραμπουκισμό και την θρασυδειλία της μάζας ενάντια στην αλήθεια. Με το ίδιο δολοφονικό μέσο που χρησιμοποιεί και αυτή.
▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀▀
HTML ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για Σελίδες, Sites, Blogs (ανοίγει σε νέο παράθυρο)
► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post" target="_blank">Δημοκρατία Και Διανόηση</a> ◄
HTML ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για Σχόλια στα blogs, /wordpress φόρουμ, Σχόλια σε Σελίδες γενικώς
► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post">Δημοκρατία Και Διανόηση</a> ◄
BB-Code ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για κανονικά Φόρουμ (όχι /wordpress, βλ html)
► [url=http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post]Δημοκρατία Και Διανόηση[/url] ◄
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ του άρθρου για σύνδεσμο σε Mails, ή σελίδες τύπου facebook
► "Δημοκρατία Και Διανόηση" ► http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post ◄
► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post" target="_blank">Δημοκρατία Και Διανόηση</a> ◄
HTML ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για Σχόλια στα blogs, /wordpress φόρουμ, Σχόλια σε Σελίδες γενικώς
► <a href="http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post">Δημοκρατία Και Διανόηση</a> ◄
BB-Code ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ προς το άρθρο για κανονικά Φόρουμ (όχι /wordpress, βλ html)
► [url=http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post]Δημοκρατία Και Διανόηση[/url] ◄
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ του άρθρου για σύνδεσμο σε Mails, ή σελίδες τύπου facebook
► "Δημοκρατία Και Διανόηση" ► http://o-anavdos.blogspot.com/2010/06/dimokratia kai dianoisi#post ◄
▼ 6 σχόλια στο
Δεν έχω ιδέα ούτε καν τι ηλικίας είναι ο Ντρέηκ Εξ. Όμως διαβάζοντας το κείμενο του αυτόματα με προκάλεσε εγκεφαλικά σε φιλοσοφικό επίπεδο, αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ ή διαφωνώ, σε αυτό δεν θα πάρω καθόλου θέση.
Το κείμενο με έχει εκπλήξει σε τέτοιο βαθμό που εύχομαι να είναι πραγματικά δικό σου και να μην εκτεθούμε (χαμόγελο).
Είναι ένα κείμενο αντάξιο των βάσεων σκέψης που τέθηκαν από τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα. Αργότερα, οι βάσεις αυτές, επιμερίστηκαν κατά περίπτωση από διάφορους φιλοσόφους μέχρι τις μέρες μας.
Δυστυχώς, διαβλέπω ότι δεν θα τύχει ιδιαίτερου σχολιασμού, όπως τα περισσότερα μέχρι στιγμής στον «Άναυδο», γιατί το Ελληνικό κοινό δεν έχει «εκπαιδευτεί» ακόμη –φοβάμαι πως ούτε πρόκειται– στο να κουράζει τον εγκέφαλο του σε βαριά στην κατανόηση κείμενα και στην συνέχεια, ακόμη περισσότερο, να σχολιάζει και πάνω σε αυτά. Είναι μια διανοητική έφεση από παιδεία που διδάσκεται κυρίως σε ειδικά θρανία (είχα αυτή την καλή τύχη), και σπανιότερα από το αν είχε κάποιος στο στενό του περιβάλλον τους κατάλληλους ανθρώπους.
Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που έχουμε αφήσει τον τοίχο αναρτήσεων ανοικτό σε όλων των ειδών τα κείμενα ώστε τα μεν, τα πιο «τρέντυ», να παρασύρουν σιγά-σιγά ένα αναγνωστικό κοινό από το οποίο κάποιοι ενδεχομένως θα εντρυφήσουν κάποτε και στα πιο «βαριά» κείμενα όπως αυτό, ανάλογα την κρυμμένη κλίση στον καθένα.
Δυστυχώς Ντρέηκ Εξ, επίσης –πέραν του προβλήματος της ατυχούς συλλογικής παιδείας– τα διάφορα περιρέοντα συμφέροντα έχουν εξοβελίσει πολλά από τα γνωστικά αντικείμενα τα οποία προσεγγίζονται με κείμενα σαν το δικό σου, και τα έχουν χαρακτηρίσει με διάφορους όρους οι οποίοι προορίζονται ακριβώς στο να αποτρέπουν το ευρύ κοινό να ασχολείται με αυτά, άλλο ένα πρόβλημα.
Στο καθαυτό θέμα σου τώρα.
Στον λόγο πάντα υπάρχει αντίλογος, και να είσαι ικανοποιημένος όταν σε μια συζήτηση τέτοιων δυνατών θεμάτων καταφέρνεις τουλάχιστον την απλή έστω καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων/απόψεων. Αυτό είναι από την δική μου πείρα στο θέμα, γιατί με γαργαλάει και χώνομαι παντού για ανάλογες συζητήσεις με όλα τα στρατόπεδα, δλδ ζόρικα πράγματα.
Ο αντίλογος ο δικός μου εδώ είναι πως στα σημεία που υπεραμύνεσαι της «μονοκρατορίας» των αξίων είναι ακριβώς και το κομβικό σημείο των αρνητών αυτής της θεώρησης, με τους οποίους συμφωνώ ως προς το σημείο προβληματισμού:
Πως θα καθορίζονται οι άξιοι, και, ποιος θα τους δίνει την εξουσία;
Αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα, στο οποίο απαντώντας οι θεωρητικοί της Δημοκρατίας δηλώνουν πως, ναι, αυτή δεν είναι το τέλειο πολίτευμα αλλά είναι το ασφαλέστερο. Στην θεωρία συζητάμε πάντα, γιατί η πράξη, η αντίστοιχη οποιασδήποτε θεωρίας, είναι ένα τελείως-τελείως άλλο θέμα.
Κατ'αρχήν οφείλουμε να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα.
Το κείμενο περιγράφει μια εγγενής, δομική παθογένεια της δημοκρατίας και συνυφασμένη με την δημοκρατία ασθένεια. Την ασθένεια της εξίσωσης, που αποτελεί απαραίτητο γρανάζι για την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ο ορισμός της δημοκρατικής κοινωνίας στην φύση, είναι μια κοινωνία αμοιβάδων. Δύσκολο να το κατανοήσουμε, διότι η σκέψη μας έχει αλωθεί από την δημοκρατική προπαγάνδα.
Από εκεί και πέρα , αυτό, δεν σημαίνει ότι το συγκεκριμένο γρανάζι δουλεύει σωστά. Άλλωστε εάν δούλευε δεν θα περίμενα να παράγεται τίποτα, ή να υπάρχουν ανισότητες. Οι ανισότητες μέσα σε ένα σύστημα "δημοκρατίας" είναι αυτές που παράγουν τον πλούτο και τις ιδέες.
Αλλά προφανώς οι ανισότητες δεν αποτελούν μέρος της δημοκρατίας. Οι ανισότητες είναι η κύρια αιτία που μολονότι έχουμε δημοκρατία, υπάρχουν τόσοι και τόσοι δημοκράτες που διαμαρτύρονται, χαλάνε τον κόσμο, ψάχνουν αποδιοπομπαίους τράγους, ψηφίζουν κάθε φορά (για περισσότερη ισότητα) και δημοκρατικά βγάζουν τους ίδιους δολοφόνους κάθε φορά και θέλουν ακόμα περισσότερη δημοκρατία. Αυτή τους η επιδίωξη , εκτός από το φανερό γεγονός και αίτημά τους να πάρουν λεφτά να φάνε με χρυσά κουτάλια, έχει στόχο - όπως αναλύεται και στο κείμενο - να οπισθοδρομήσουν την πολιτιστική ανάπτυξη της κοινωνίας.
Αν ακόμα δεν κατανοούμε πλήρως το πρόβλημα μπορώ να το θέσω ακόμα πιο απλά. Πολιτισμός και Δημοκρατία είναι σαν να λέμε ήλιος και νύχτα. Δεν συμβαδίζουν. Από την στιγμή όμως που ακόμα υπάρχει πολιτισμός, αυτόν τον πολιτισμό δεν μπορούν να τον φέρουν όλοι ισόποσα. Άρα από την στιγμή που υπάρχει πολιτισμός δεν υπάρχει πλήρης δημοκρατία.
Με έχει απασχολήσει το επιχείρημα της διαδοχής κοινωνικής εξουσίας στο παρελθόν αλλά πιστεύω αυτό είναι διαφορετικό (και πιο σύνθετο) θέμα από αυτό που θες να μάθεις εσύ διότι ρωτάς "ποιος θα τους δίνει την εξουσία". Πίσω από αυτό το "θα" βρίσκω μεγάλα αμαρτήματα-δημοκρατικές σκέψεις όπως "αυτοί οι άνθρωποι ΘΑ παίρνουν την εξουσία και ΘΑ θεωρούνται άξιοι" ή "όποιος παίρνει μελλοντικά την εξουσία αυτός ΘΑ είναι ο ορισμός το άξιου".
Οι άξιοι υπάρχουν και σήμερα και πολλοί από αυτούς συγκυβερνούν αυτήν την χώρα υπό το απολίτιστο ρόπαλο της μάζας. Είναι "δειλοί" άξιοι, ίσως γιατί η δύναμή τους φτάνει μέχρι εκεί, αλλά παραμένουν άξιοι στον τρόπο με τον οποίον λειτουργούν αυτοί και η δημοκρατία. Δεν αρκεί παρά μια ματιά στους 300 για να καταλάβεις πως ελάχιστοι από εκεί μέσα δίνουν δεκάρα για τις κοινωνικές ανισότητες. Όλοι αυτοί κατάφεραν, να ξεγελάσουν την μάζα και να ψωμίζονται εις βάρος της. Αυτό , όσο και να προκαλεί εντύπωση, είναι δείγμα αξιοσύνης ! Δημιούργησαν ένα κόμμα δημοκόπων και έκαναν τα απερίσκεπτα πλήθη να τους δώσουν την εξουσία. Αυτοί είναι οι άξιοι, και έτσι παίρνουν την εξουσία, εάν θέλεις να μάθεις τα βασικά του εγχειρήματος ξεγελώντας την μάζα.
Αυτό είναι το ένα βήμα στον δρόμο της αρετής, που οφείλουμε όλοι να αναγνωρίσουμε. Φυσικά αυτοί οι άξιοι είναι ανεπαρκείς άξιοι γιατί δεν οφελούν κανέναν εκτός από τον εαυτό τους, μάλιστα πολλές φορές βλάπτουν και την κοινωνία. Η εκμετάλλευση μπορεί να είναι πολιτισμός, αλλά η εκμετάλλευση βασισμένη στο άτομο είναι πλήρης ανοησία. Στην φύση δεν υπάρχει επιλογή ατόμων, αλλά επιλογή ομάδων. Ένας πολιτισμένος, όσο πολιτισμένος και να είναι δεν πρόκειται να επιβιώσει εάν γεννηθεί ή μπει σε μια ισχνή ομάδα. Έτσι λοιπόν εάν επεκτείνουμε τον πολιτισμό σε επίπεδο επιβίωσης της κοινωνίας πρέπει να προσανατολίσουμε τις ενέργειές μας όχι σε ατομικό αλλά κοινωνικό επίπεδο. Εάν επιθυμούμε πραγματικά την επιβίωση σε βάθος χρόνου.
Αυτό μπορούμε να το αποκαλέσουμε το δεύτερο βήμα προς την αρετή. Αυτό συνίσταται στο να βρεθούν άξιοι οι οποίοι όχι μόνο να μπορούν να αναδειχθούν σε ατομικό επίπεδο για να δειχθούν και να πεθάνουν, αλλά το να βρεθούν άξιοι ικανοί για να δαμάσουν τον λαό, ούτως ΄ώστε να προσωρήσει η κοινωνία μπροστά. Δεν έχει σημασία εάν είναι πολιτικοί και τον ξεγελάσουν με ωραίες εκφράσεις ή χασάπηδες και τον τρομοκρατήσουν με τους μπαλτάδες. Σημασία έχει να καταφέρουν να δαμάσουν τον λαό ούτως ώστε να μπορέσει ο τελευταίος να υπαχθεί σε ένα κοινωνικό σχέδιο οργανωμένης επιβίωσής του, όχι εγωκεντρικής αλληλοεξουδετέρωσης.
Συνεπώς τον μόνο κίνδυνο που βλέπω από μια αριστοκρατία είναι να οδηγήσει εκεί που οδηγεί και η δημοκρατία, στην καταστροφή, άρα σε καμία περίπτωση δεν είναι λιγότερο ασφαλής.
Άπαξ και αλλάξει η εγωκεντρική τάση της κοινωνίας μπορεί να υπάρξει αξιοκρατία. Και άπαξ και υπάρξει αξιοκρατία , τότε μόνο μπορεί να σωθεί η κοινωνία (ίσως και παγκόσμιος πολιτισμός να αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα)
Στο συγκεκριμένο που ρώτησες, έχω καταλήξει σε ένα είδος γερουσίας, ανεξάρτητο από την εξουσία, χωρίς σχέσεις με την εξουσία, με αντικείμενο πρωτίστως την ομαλότητα την διαδοχής και δευτερευόντως την διαδοχή την ίδια. Οι αποφάσεις τους πρέπει να παίρνονται από μια σκληρή πλειοψηφία. Όπως πχ 75%, που είναι και η συγγένεια στις μέλισσες. Είναι όμως μεγάλο θέμα και πολύ πρόωρο..
Το ερώτημα παραμένει ατόφιο, δεν προχώρησες σε συμπληρωματική εισήγηση.
Η δε ουσία μεταξύ των δύο σκελών της ερώτησης είναι αλληλένδετη στο βάθος, λειτουργεί κάπως όπως με το αυγό και την κότα.
Γιατί η Φυσική Επιλογή να μην λύνει το ζήτημα του αβγού και της κότας (φυσικά αυτό είναι βλακώδες ερώτημα); Γιατί να μην βελτιώνεται το επίπεδο του λαού μέσα από την ανέλιξη σε αυτό του καλύτερου. Φυσικά για να γίνει αυτό πρέπει αν πατάξουμε την εξίσωση, να αναγνωρίζουμε αρετές ατόμων όχι δικαιώματα ομάδων ή όλων. Άπαξ όμως και οι άξιοι μείνουν ελεύθεροι χωρίς ένα κράτος αναξίων να τους εμποδίζει τότε αυτοί θα ανέλθουν φυσικά στην εξουσία. Πχ μπορούμε να πούμε ότι μέχρις ενός σημείου το αβγό υπολείπεται της κότας αλλά εάν το αβγό γίνει κόκορας από νωρίς, και λίγο πιο μετά την γέννηση του, θα υπερτερεί της κότας. Εδώ έχουμε ένα καθεστώς όπου 100 κοτόπουλα ελέγχουν 10 κόκορες. Προφανώς, και ίσως το ότι δεν μπορείς να το αντιληφθείς να σημαίνει ότι είσαι "κότα" (για το παράδειγμα το χρησιμοποιώ κανένα προσωπικό πρόβλημα), το μόνο που έχει πιθανότητες να γίνει είναι ή η εξέγερση αυτής την μειοψηφίας ή το να παραμείνει αυτή η κατάσταση. Αλλά όσο παραμένει τα κοκόρια δεν θα λαλούν και δεν θα μας ξυπνάνε το πρωί γιατί η κότα δεν ανέχεται αυτήν την "κοινωνική" αδικία. Σε όρους βιολογικής εξέλιξης αυτό έχει και μια άλλη παρενέργεια. Τα κοκόρια που έχουν την δυνατότερη φωνή θα είναι και αυτά τα οποία θα επικρίνονται περισσότερο από τις κότες και έτσι τα γονίδια τα οποία ευθύνονται για την δυνατή φωνή που θα φέρουν μέσα τους θα είναι λιγότερο δημοφιλή και θα γίνονται με το πέρασμα του χρόνου όλο και περισσότερο σπάνια στην γενετική δεξαμενή του κοτετσιού. Έτσι στο τέλος ακόμα και τα κοκόρια θα "κρώζουν" αντί να βγάζουν ισχυρότερους ρυθμικούς ήχους.
Ένας άξιος μπορεί να αναδειχθεί με πολλούς τρόπους,δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά η φύση δεν παρακάμπτεται εύκολα.
Προς το παρόν, οι μόνες μειονότητες που στηρίζονται αναφανδόν είναι όσες προσφέρονται για εκμετάλλευση από τα συμφέροντα.
Αυτόματα, για αυτές εφευρίσκονται περίτεχνες λογοπιρουέτες δημιουργίας ενός περίεργου καθεστώτος δικαίου. Όχι απλά δικαίου ισονομίας τους κατα αναλογίαν δημοσίου βίου, αλλά, μέχρι και υπεράνω του της πλειοψηφίας δικαίου, και, μηχανισμοί ολόκληροι που ήδη ανήκουν στους επίδοξους νομείς αναπαράγουν την, ορατή η μη, προώθηση.
Πήγαινε εσύ ως πχ εκπρόσωπος μια μειονότητας αξίων να διεκδικήσεις το αυτό δίκαιο και στήριξη απο ΟΗΕδες Βαλιανάτους, ΜΚΟ, και λοιπούς ευγενείς. Θα γράψεις ολόκληρο πόνημα στο τι αντιμετώπισες.
Στους άξιους, που δεν είναι τέτοιοι μόνο για την πάρτη τους (ορθά το έχεις αντιδιαστείλει), δεν έχει δοθεί ποτέ καμία θέση σε οποιοδήποτε πόστο «κοινών», και δεν πρόκειται. Θεωρούνται «επικίνδυνοι» για τα συμφέροντα των υπολοίπων στην νομή της εξουσίας οποιουδήποτε χώρου, γενικού ή περιορισμένου :-)
Δημοσίευση σχολίου