... οι ζωές μας και οι "αξίες" τους ... (επιλογές- Σταύρος X. )

Τασούλα Καραϊσκάκη
***
*

Μια παμπάλαιη απάτη
*

Δυστυχώς, δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία.
Δεν ανήκουμε όλοι σε μια μεγάλη ανθρώπινη κοινότητα, δεν υπάρχει καμία ενότητα του είδους, μολονότι οι ισχυρισμοί περί του αντιθέτου, ότι ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει, χαίρεται, λυπάται και πεθαίνει παντού και πάντα με τον ίδιο τρόπο, τροφοδοτούν αιώνες τώρα τον ανθρωπισμό μας.
Δεν έχει καν η ίδια ζωή την ίδια αξία κάτω από διαφορετικές περιστάσεις.
Εχει άλλο βάρος η ζωή ενός παρία στο προσκήνιο της επικαιρότητας και άλλο στο αφανές παρασκήνιο της ανώνυμης καθημερινότητας. Δεν θα μετράει πια η ζωή ενός από τους μετανάστες απεργούς πείνας του Μεγάρου Υπατία ή του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης όταν σε λίγες μέρες η υπόθεσή τους ξεχαστεί. Πολύτιμη ήταν όσο το απονενοημένο διάβημα, η επένδυση στο μέλλον του με την ίδια τη ζωή του, αποτελούσε μέρος του κοινωνικο-πολιτικού αδιεξόδου, της διαδικασίας αποτροπής πυροδότησης νέου κύκλου ταραχών, φωτιάς και χάους, δοκιμασίας των κυβερνητικών αντανακλαστικών και της πολιτικής «ευαισθησίας», ένα συμβάν υψωμένο σε απειροστική κλίμακα, συμβολικό.

Δεν έχει το ίδιο βάρος ο θάνατος ενός αστέγου από κακουχία μια συνηθισμένη μέρα του χρόνου και ο θάνατος του αστέγου από το Καμερούν την πολυσυζητημένη κρύα νύχτα της περασμένης Τρίτης.
Και όλοι οι θάνατοι μαζί, του άστεγου που κατέληξε από τον κάδο των σκουπιδιών στη χοάνη του απορριμματοφόρου, των Ρουμάνων που διαμελίστηκαν από μηχάνημα καθαρισμού της άμμου στην παραλία του Φλοίσβου, του εργάτη που συνεθλίβη από ρυμουλκό, του Αιγύπτιου τζαμοκαθαριστή του υπουργείου Εργασίας που έπεσε στο κενό, του περιπτερά που δολοφονήθηκε από ληστές για 100 ευρώ, δεν μετρούν μπροστά στον θάνατο των νεαρών αστυνομικών στου Ρέντη - παρότι αποτελεί λαϊκή σοφία ότι η φύση μας είναι πανομοιότυπη, ότι οι διαφορές μας δεν είναι παρά μόνο τυπικές, πως προερχόμαστε από μια κοινή μήτρα, πως η ανθρώπινη ουσία είναι μία. Η ιδέα της κοινής ανθρώπινης μοίρας είναι μια παμπάλαιη απάτη.
Στην πράξη, παραμένουμε στην επιφάνεια της διαφορετικής κοινωνικο-οικονομικής ταυτότητας, δεν εισχωρούμε ποτέ στα κατάβαθα της αδυσώπητης κοινής φυσικής νομοτέλειας. Ενα παιδί γεννιέται πάντα, αλλά σε διαφορετικό όγκο προβλημάτων. Οπως και, άλλος μπορεί να κάνει λίγα και άλλος πολλά απέναντι στον θάνατο.

Σπάνια θάνατος μεταναστών, αστέγων, εργατών γίνεται πρώτη είδηση.
Οταν αυτό, υπό ειδικές συγκυρίες, συμβεί θα πρέπει απαρέγκλιτα να τεθεί, προκειμένου να μπορεί να καταναλωθεί, υπό την ειδική δημοσιογραφική επεξεργασία. Για να αποκτήσει ο αναγγέλλων το ανεπανόρθωτο, στον συγκεχυμένο, συγκρουόμενο, αντιφατικό κόσμο μας, τη μαγική επαφή με το διψασμένο κοινό, θα πρέπει το τραγικό συμβάν να κατατμηθεί και να ανασυντεθεί, να προσδεθεί σε λαοφιλή στερεότυπα, να χωνευτεί σε μυθοπλαστικά κλισέ. Μόνο τότε θα κερδίσει τη δική του ξεχωριστή συνεκτική λογική
και ο «άτυχος» ή η «άτυχη» θα αποκτήσουν ανθρώπινη διάσταση, μάνα, γυναίκα/άνδρα, αγαπημένο/η, παιδιά, σχέσεις, έργο, προσωπική και επαγγελματική ζωή. Θα αποκτήσουν όνειρα, σκέψεις, επιθυμίες, που έχουν οριστικά χαθεί...

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Stavrovelonia

________________________
Αναδημοσίευση από stavrovelonia
Ανέβηκε στο Δημόσιο Βήμα από "Άναυδος blog"