Περίπατος - Ένα Καθημερινό ATM _ από Άναυδος

Πρωί στην Πατησίων.
Η Άνοιξη το παιδεύει ακόμη να μπει ή να μην μπει. Ο πολύχρωμος κόσμος πάει από δω και από κει. Περπατάω με τα χέρια στις τσέπες.
Θέλω να πάρω και τσιγάρα, αντιλαμβάνομαι ότι στην τσέπη έχω μόνο δύο ευρώ, πάνω στην ώρα που είμαι στο τετράγωνο της τράπεζας.

Στέκομαι στην ουρά με τα ακουστικά του κινητού στα αυτιά. Το κινητό έχει ραδιόφωνο και παρακολουθώ την πολυλογία των δύο εκφωνητών για το τι θα κάνουν το Πάσχα.
Δεν είναι ακριβώς ουρά, στο φαρδύ πεζοδρόμιο ήμαστε τέσσερις άνθρωποι σκόρπιοι μπροστά στο μηχάνημα.

Μια βαρέων-βαρών αγωνίζεται να διαβάσει τα γράμματα στην οθόνη του ΑΤΜ. Και εγώ που έλεγα ότι τα μηχανήματα έχουν γράμματα για διαφήμιση τοίχου.
Κάπου μπροστά μου ένας απροσδιορίστου με αέρα και γραβάτα.
Κάπου πιο πέρα μια μεγάλης ηλικίας.
Οι εκφωνητές έχουν σωπάσει και παίζει διαφημίσεις.

Η μεγάλης ηλικίας ανησυχεί μήπως της φάω την προτεραιότητα, εγώ κάνω τον αλέκο να δω τι θα κάνει. Στήνεται κολλητά πίσω από τον απροσδιορίστου σα να βρέχει οβίδες, υλοποιώντας μόνη της μια υποτυπώδη ουρά.

Ο απροσδιορίστου δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι του απένειμε τον τίτλο του επικεφαλής ουράς, στο αναμεταξύ, στρέφεται ανυπόμονος μια προς τα δω και μια προς τα κει. Η μεγάλης ηλικίας κολλημένη πίσω του ακολουθεί μια από δω-μια από κει σαν την ουρά του αλιγάτορα.

Η βαρέων-βαρών φεύγει ευχαριστημένη που τα κατάφερε και αναλαμβάνει ο απροσδιορίστου. Τελειώνει ο απροσδιορίστου που είναι και γραβατωμένος. Με ύφος δέκα υπουργών κατευθύνεται προς την άκρη του πεζοδρομίου, εκεί περιμένει ένα γιαπωνέζικο αυτοκίνητο πολυτελείας.
Σαν ξεσκολισμένος Κάλχας θεωρώ οφθαλμοφανές ότι είναι το αμάξι του. Στρίβει αντίθετα και καβαλάει ένα προπολεμικό παπί, τζίφος οι μαντεψιές.

Τελειώνει η πονηρή, η μεγάλης ηλικίας, φεύγει, και πάω στο μηχάνημα. Κοιτάζω, και γυρίζω προς το μέρος της ενώ απομακρύνεται.

- Κυρία!

Σταματάει και στρέφεται προς τα πίσω.

- Αφήσατε τα λεφτά στο μηχάνημα!